บริษัท เทรน ไทม์ เทสต์ จำกัด (บริษัทในเครือสหพัฒน์) จัดโครงการศึกษาภาษาและวัฒนธรรมจีนที่สาธารณรัฐประชาชนจีน ในช่วงปิดเทอมสำหรับน้องๆที่มีอายุระหว่าง 12-20 ปี ในเดือนตุลาคมนี้ โดยคิดค่าใช้จ่ายเพียง 55,000 บาทเท่านั้น จัดแบ่งโครงการศึกษาเป็น 2 ที่คือ

1. ณ Nanhai Exprimental School เมืองโจวซาน ระหว่างวันที่ 5-26 ตุลาคม 48
2. ณ Shandong Teacher’s University เมืองจี้หนาน มณฑลชานตง ระหว่างวันที่ 7-28 ตุลาคม 48

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ คุณพิมพ์รต Fax.0-2294-9542 โทร.0-2294-0318, 0-2294-0281-9 ต่อ 155,319

(เรียบเรียงจาก http://www.smeschannel.com/articles.php?articleId=997 )

        ไม่ว่าจะเป็นการประกอบธุรกิจประเภทใด จะขนาดเล็ก หรือขนาดใหญ่ ก็จำเป็นที่จะต้องใช้เงินทุนกันทั้งนั้น แต่ว่าจะหาแหล่งเงินทุนจากไหนดี เพื่อนำมาตั้งธุรกิจ เรื่องเงินทุนจึงดูเหมือนจะเป็นอุปสรรคใหญ่ต่อการสร้างธุรกิจ โดยเฉพาะสำหรับคนที่มีไอเดีย แต่ขาดทุนทรัพย์
        หากท่านเป็นผู้ที่มีเงินเก็บมากพอที่นำไปลงทุนก่อตั้งกิจการสักอย่างหนึ่ง ก็คงไม่ต้องหนักใจมากนัก ในทางตรงกันข้าม ผู้ที่มีเงินออมไม่พอ ก็อาจต้องหันไปพึ่งสถาบันการเงิน เพื่อกู้เงินมาทำธุรกิจก่อน อย่างไรก็ตาม ปัญหาที่น่าหนักใจทั้งเถ้าแก่ใหม่ หรือ ผู้กำลังคิดที่จะสร้างธุรกิจเป็นของตนเอง หรือแม้กระทั่งเจ้าของธุรกิจ และผู้ประกอบการที่ดำเนินธุรกิจไปแล้ว คือ การตัดสินใจว่าจะใช้เงินตัวเองหรือเงินกู้ มาเริ่มทำธุรกิจดี?

        ก่อนอื่น เราลองมาทำความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่อง “เงินทุน” และ “เงินกู้” กันก่อน

แหล่งเงินที่นำมาใช้ในการลงทุนเริ่มต้นทำธุรกิจ จะได้มาจาก 2 แหล่ง คือ “เงินทุน” และ “เงินกู้”

“เงินทุน” อาจแบ่งออกเป็น “เงินของเจ้าของ” ซึ่งก็คือเงินออมของเจ้าของเอง หรือ “เงินจากหุ้นส่วนร่วมลงทุน"

ลักษณะสำคัญของ “เงินทุน” ก็คือ เมื่อกิจการดำเนินไปได้ดี มีกำไร กำไรที่เกิดขึ้นจากกิจการจะถือว่าเป็นส่วนที่เจ้าของ “เงินทุน” สมควรที่จะได้รับ ดังนั้น เมื่อธุรกิจสามารถทำกำไรได้ “เงินทุน” ที่ลงไป ก็จะงอกเงยเพิ่มขึ้น “กำไร”ที่สะสมได้จากการทำกิจการรวมกับ “เงินทุน” ที่ได้ลงไปตั้งแต่เริ่มต้นสร้างธุรกิจ จะเรียกว่าเป็นเงิน “ส่วนของเจ้าของ”

“ส่วนของเจ้าของ” ที่เกิดขึ้นจากกิจการ สามารถนำไปใช้เพื่อขยายกิจการให้เจริญเติบโตมากขึ้น หรือ จะนำมาจ่ายคืนให้กับเจ้าของได้ในรูปของ “เงินปันผล”

“เงินกู้” โดยทั่วไป จะเป็นเงินของบุคคลภายนอกที่ไม่เกี่ยวข้องกับการบริหารงานธุรกิจ แต่เป็นเงินที่ให้ “ยืม” มาเพื่อใช้ในธุรกิจ เจ้าของ “เงินกู้” จึงต้องการเงินในส่วนของตนคืน ในรูปของ “เงินต้น” และยังต้องการได้รับผลตอบแทนจากการนำเงินของตนมา “เสี่ยง” กับธุรกิจของ “ผู้กู้” ในรูปของ “ดอกเบี้ย” ซึ่งเจ้าของธุรกิจที่เป็น “ผู้กู้” จะต้องมีภาระนำส่ง “ดอกเบี้ย” และ “เงินต้น” ตามสัญญากู้เงินที่ได้ตกลงกันไว้

        ในกรณีนี้ หากธุรกิจดำเนินไปได้ดี มีกำไร ก็สามารถนำกำไรจากกิจการมาชำระ “ดอกเบี้ย” และ “เงินต้น” ได้ทันตามกำหนดเวลา แต่ปัญหามักจะเกิดเมื่อ กิจการดำเนินไปได้ไม่ดี หรือ ตกอยู่ในสภาวะ “ขาดทุน” จนไม่สามารถมีเงินพอที่จะนำไปชำระดอกเบี้ย หรือ คืน เงินต้นได้ตามกำหนดเวลา ผลที่ตามมาก็คือ เจ้าของเงินกู้ ก็มีสิทธิตามกฎหมายที่จะเรียกร้อง “หนี้” ของตนได้

การที่จะเลือกระหว่าง เงินทุน กับ เงินกู้ ก็ขึ้นอยู่กับศักยภาพของธุรกิจประเภทนั้น ๆ หากเป็นธุรกิจที่มีศักยภาพสูง มีโอกาสที่จะทำกำไรได้ดี การใช้ “เงินออม” ส่วนตัวมาลงทุนในธุรกิจก็ไม่มีความจำเป็นมากนัก ควรเน้นสัดส่วนไปที่การใช้ เงินกู้ มาสนับสนุนธุรกิจจะดีกว่า อีกประการหนึ่ง หากเจ้าของ “เงินกู้” หรือ สถาบันการเงิน มองเห็นว่า ธุรกิจของท่านมีศักยภาพสูง เจ้าของเงินกู้ ก็มักยินดีที่จะพิจารณาให้เงินกู้แก่ท่าน
แต่หากท่านมีประสบการณ์ว่า ไม่สามารถหาเงินกู้ได้อย่างง่าย ๆ หรือไม่เคยผ่านการพิจารณาจากสถาบันการเงิน ก็มีความเป็นไปได้ว่า เจ้าของเงินกู้ยังไม่เชื่อถือในตัวธุรกิจของท่าน ท่านอาจจะต้องหันกลับมาเสี่ยงใช้เงินทุนของตนเอง หรือ หากท่านคิดว่าไม่อยากให้เม็ดเงินที่ได้จากผลกำไรถูกจัดสรรไปให้ผู้อื่น ก็ต้องใช้เงินทุนของตนเอง 100 เปอร์เซ็นต์

อย่างไรก็ตาม เราสามารถนำเงินจากทั้ง 2 แหล่งมาใช้ได้ โดยจัดสัดส่วนให้เหมาะสม ขึ้นอยู่กับระดับความเสี่ยงของธุรกิจที่ท่านสามารถยอมรับได้ ท่านเจ้าของธุรกิจใหม่จึงจำเป็นต้องใช้วิจารณญาณของตนเอง

หวังว่า ท่านที่คิดจะประกอบธุรกิจและกำลังพิจารณาเรื่องเงินทุนอยู่ คงจะได้คำแนะนำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จะช่วยในการตัดสินใจนำเงินมาลงทุนบ้างน่ะครับ

(เรียบเรียงจาก http://www.bangkokbizweek.com/20050504/smallbiz/index.php?news=column_17392938.html )

สำหรับคอลัมภ์นี้ ในจดหมายข่าวฉบับที่แล้ว เราได้นำเสนอข้อแนะนำเกี่ยวกับการสำรวจตัวเองก่อนจะเริ่มทำอีคอมเมอร์สกันไปแล้ว คราวนี้ เราจึงอยากนำเสนอบทสำรวจเพื่อผู้เตรียมตัวเป็นเถ้าแก่ออนไลน์ในอนาคต
ผมขอเริ่มต้นด้วยบทสำรวจด้านความรู้ต่าง ๆ ก่อน ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 8 ข้อ

จากตารางข้างต้น เราลองมาขยายความถึงความจำเป็นเหล่านี้กัน

1.ความรู้เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ที่จำหน่าย การขายของบนอินเตอร์เน็ตก็เหมือนกับการขายของบนดิน กล่าวคือ ผู้ขายต้องรู้จักรายละเอียดทุกด้านของสินค้าที่จะขาย ทุกรายละเอียดที่ผู้ซื้อต้องการรู้ ฉะนั้น ผู้ขายหรือผู้ผลิตจึงจะต้องเป็นผู้ที่ให้ข้อมูลได้ดีที่สุด
2.ความรู้ด้านการหาข้อมูลบนอินเตอร์เน็ต หากต้องการเปิดเว็ปอีคอมเมอร์ส ท่านก็ต้องมีความรู้อินเตอร์เน็ต เพื่อใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ทั้งด้านการหาข้อมูลตลาด การเปรียบเทียบสินค้าคู่แข่ง เพื่อนำมาพัฒนาผลิตภัณฑ์ของตนเอง ที่สำคัญ เพื่อศึกษาถึงกระแสความนิยม และเว็ปชุมชนของกลุ่มเป้าหมาย
3.ความรู้ด้านการตลาดเบื้องต้น ความรู้ด้านการตลาดเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการค้าขายทุกประเภท หากท่านมีความรู้พื้นฐาน ท่านก็จะสามารถ
4.ความรู้ด้านทักษะในการเจรจาต่อรอง การค้าขายจำเป็นจะต้องมีการติดต่อระหว่างผู้ซื้อและผู้ขาย การเจรจาต่อรองจะเกิดขึ้นเสมอ
5.ความรู้พื้นฐานด้านการทำธุรกิจ ความรู้นี้ครอบคลุมถึงบัญชีและกฎหมายด้วย ถ้าผู้ประกอบการไม่สามารถคำนวณ ต้นทุน ค่าใช้จ่าย และรายได้ให้สัมพันธ์กันได้ บางธุรกิจที่ขายสินค้าได้มาก แต่พอสิ้นปีมาดูแล้ว ไม่มีกำไรเลย แถมทำบัญชีไม่ดี ยังมีปัญหาภาษีย้อนหลังอีก
6.ความรู้ด้านภาษาต่างประเทศ แน่นอนว่าเว็ปไซต์ที่เปิดขายสินค้า ไม่ได้มีแค่ลูกค้าในประเทศเท่านั้น แถมลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็นชาวต่างชาติมากกว่าคนไทยอีกด้วย ดังนั้น ท่านจำเป็นจะต้องมีความรู้ภาษาต่างประเทศ อย่างน้อยก็ภาษาอังกฤษ เพื่อการติดต่อสื่อสารและเจรจาธุรกิจกับชาวต่างชาติ
7.ความรู้ด้านการรับส่งอีเมล์ การค้าออนไลน์ มักจะมีการติดต่อสั่งสินค้าผ่านทางอินเตอร์เน็ต ผู้ซื้อจะขอรายละเอียดสินค้าเพิ่ม เจรจาต่อรอง นัดพบปะ หรือสั่งซื้อสินค้า ผ่านทางอีเมล์ หากท่านไม่สามารถใช้เครื่องมือนี้ได้ ก็เหมือนว่าโอกาสที่จะประสบความสำเร็จในการทำอีคอมเมอร์สลดน้อยลง
8.ความรู้เพื่อใช้โปรแกรมธุรกิจ เช่น Word , Excel โปรแกรมพื้นฐานเหล่านี้ มีความจำเป็นทั้งการสร้างร้านค้าออนไลน์ และการโต้ตอบอีเมล์

ครั้งหน้า เราจะมีบทสำรวจอีกด้านหนึ่งที่เป็นปัจจัยสำคัญอีกประการ ต่อการทำธุรกิจ
และมีผลเกี่ยวข้องกับตัวผู้ประกอบการโดยตรง มานำเสนอ

(เรียบเรียงจาก http://www.itforsme.com/index_mainarticle3.html )

บราวเซอร์ IE เวอร์ชั่นต่อไปจะได้รับการพัฒนาให้สามารถป้องกันสปายแวร์ และโค้ดอันตรายต่างๆ ให้ไม่สามารถเข้าไปติดตั้ง หรือทำไฮแจ็คได้สำเร็จ
        ร็อบ ฟรังโก หัวหน้าทีมผู้จัดการโปรแกรมส่วนระบบรักษาความปลอดภัยของ IE ที่ไมโครซอฟท์ ยืนยันในบล็อกไซต์เมื่อพฤหัสที่ผ่านมาว่า IE 7 สำหรับระบบปฏิบัติการลองฮอร์น (Longhorn) จะมีคุณสมบัติการทำงานที่เรียกว่า “โลว์ไรท์” (low-right) สามารถลด หรือจำกัดสิทธิ์ ซึ่งระบบปฏิบัติการจะไม่อนุญาติให้แอพพลิเคชันที่ไม่รู้จักอย่างเช่น สปายแวร์ และโค้ดอันตรายต่างๆ สามารถใช้สิทธิ์ในการติดตั้งตัวเอง หรือไฮแจ็คได้
“เมื่อผู้ใช้รันโปรแกรมต่างๆ ด้วยสิทธิ์ที่ถูกจำกัด พวกเขาจะปลอดภัยกว่าการทำงานด้วยสิทธิ์ของแอดมิน และผลจากการจำกัดสิทธิ์การใช้งานในระดับดังกล่าว Windows จะไม่ยอมให้โค้ดอันตรายเข้าไปทำงานได้... โปรแกรมต่างๆ ที่ผู้ใช้ดาวน์โหลด และรันจะถูกจำกัดสิทธิ์โดย User Account Protection”
        ฟรังโกกล่าวว่า IE 7 สามารถป้องกันให้ผู้ใช้ปลอดภัยได้โดยการจำกัดสิทธิ์ของแอดมินให้เหมาะสำหรับนักท่องเว็บ ซึ่งผู้ใช้จะยังคงได้รับการปกป้อง แม้ว่าโค้ดอันตรายที่ซ่อนอยู่ในเว็บไซต์ของแฮคเกอร์กำลังพยายามโจมตีช่องโหว่ของบราวเซอร์ IE อยู่ก็ตาม
“โค้ดของเว็บไซต์จะไม่ได้รับสิทธิ์พอที่จะติดตั้งซอฟต์แวร์ ก็อปปี้ไฟล์ต่างๆ เข้าไปยังโฟลเดอร์เ startup หรือขโมยโฮมเพจ (Hijack) ของบราวเซอร์ หรือผู้ให้บริการค้นหาได้ เป้าหมายพื้นฐานของ Low Rights IE ก็คือ เพื่อลดผลกระทบของช่องโหว่ทางด้านความปลอดภัย มันช่วยจำกัดความเสียหายที่จะเกิดจากช่องโหว่ได้”
        เจมส์ เทอร์เนอร์ นักวิเคราะห์ระบบรักษาความปลอดภัยที่ Frost & Sullivan Australia กล่าวว่า การระงับสิทธิ์ของแอดมินนอกจากจะเป็นพัฒนาการครั้งสำคัญแล้ว มันยังช่วยลดแรงกดดัน (เกี่ยวกับปัญหาความไม่ปลอดภัยที่เกิดขึ้นกับ IE และ Windows) ให้กับไมโครซอฟท์อีกด้วย

ฟรังโกยืนยันว่า แม้ IE 7 จะมีเวอร์ชันสำหรับ Windows XP SP2 แต่ฟีเจอร์ low rights จะมีเฉพาะใน Longhorn ระบบปฏิบัติการ Windows เวอร์ชันต่อไปเท่านั้น

โดยกองบรรณาธิการเว็บไซต์ ARiP.co.th

(เรียบเรียงจาก http://www.arip.co.th/news.php?id=404197 )

เกาะอะไร มี น. หนูมากที่สุด?
ตอบ : เกาะแน่นแน่นนะน้องนะ

1 รูปี เท่า กับ เท่า ไร?
ตอบ : 12 รูเดือน

เต่าอะไรเอ่ยว่ายน้ำจากขั้วโลกเหนือไปขั้วโลกใต้?
ตอบ : เต่าอดทน

เต่าอะไรเอ่ยว่ายน้ำจากขั้วโลกใต้ไปขั้วโลกเหนือ?
ตอบ : เต่าตัวเดิมตะกี๊นี้

(เรียบเรียงจาก http://board.narak.com/topic.php?No=42474 )

        การชำระเงินออนไลน์ในปัจจุบันกำลังเป็นที่นิยมเพิ่มมากขึ้นในกลุ่มผู้ซื้อสินค้าผ่านอินเตอร์เน็ต ด้วยว่ามีความสะดวกรวดเร็ว และมีขั้นตอนที่ไม่ยุ่งยากเท่าใดนัก อย่างไรก็ตาม บ่อยครั้งที่การชำระเงินออนไลน์สร้างปัญหาให้แก่ทั้งผู้ขายและผู้ซื้อสินค้าทางอินเตอร์เน็ตในด้านของความปลอดภัยของการชำระเงิน วันนี้จึงขอแนะนำเว็บไซต์ที่ให้บริการการชำระเงินออนไลน์ที่น่าเชื่อถือ เพื่อเป็นทางเลือกสำหรับผู้ประกอบการในการทำธุรกรรมทางอินเตอร์เน็ตให้ราบรื่นและประสบความสำเร็จ
        เว็บไซต์ www.paypal.com ของ Paypal Inc. ได้เริ่มให้บริการอย่างเต็มรูปแบบตั้งแต่ปี 1999 เป็นต้นมา ซึ่งในปัจจุบันมีสมาชิกที่ใช้บริการจากเว็บไซต์มากกว่า 20 ล้านคนทั่วโลก โดยเว็บไซต์ดังกล่าวสามารถรองรับการทำธุรกรรมการเงินต่างสกุลกันได้มากถึง 5 สกุล คือ ดอลลาร์สหรัฐ/ แคนาดา/ ยูโร/ ปอนด์/ และเยน ซึ่งนับได้ว่าเป็นช่องทางในการโอนเงินที่สะดวกและปลอดภัยมาก ทั้งยังสร้างความมั่นใจให้กับลูกค้าด้านความปลอดภัยอีกด้วย
        สำหรับการขอรับบริการทุกชนิดจากเว็บไซต์ ต้องสมัครเป็นสมาชิกก่อน จึงจะสามารถเลือกใช้บริการต่างๆ ได้ เช่น การโอนเงินระหว่างบุคคล/ การชำระเงินค่าธรรมเนียมในการประมูลสินค้า/ และการชำระเงินออนไลน์อื่นๆ เป็นต้น
        ปัจจัยสำคัญที่ทำให้เว็บไซต์ดังกล่าวประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เนื่องมาจากการมีเทคโนโลยีที่ทันสมัย มีความหลากหลายตรงความต้องการของผู้ใช้บริการ มีอัตราค่าบริการที่เป็นธรรม และที่สำคัญคือการสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้ใช้บริการในด้านการรักษาความปลอดภัยในการทำธุรกรรมทางอินเตอร์เน็ตได้อย่างดีเยี่ยม...